Boşanma Davasında WhatsApp Mesajları Delil mi?

"Davacı kadın tarafından, davalı erkeğin telefonundaki SKYPE isimli sesli, görüntülü ve yazılı sohbet ve iletişim uygulaması üzerinden başka kadınlarla yapmış olduğu cinsel içerikli yazışmaların ekran görüntüleri alınmak suretiyle dosyaya sunulan çıktıların erkeğin haberi olmaksızın, onun bilgisi ve rızası dışında sırf delil oluşturmak maksatlı olarak hukuka aykırı bir şekilde elde edildiğinden bahsedilemez. Bu durumda, davacı tarafça usulüne uygun olarak elde edilen ve dosyaya sunulan bu delilin hükme esas alınmasında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamaktadır. O halde istinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesince, davacı kadın tarafından sunulan bu delil de dikkate alınarak hüküm kurulmak ve istinaf incelemesi buna göre yapılarak bir karar verilmek üzere hükmün münhasıran bu sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir."

"Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen karara davacı-karşı davalı tarafça istinaf başvurusunda bulunulmakla, HMK.nun 353/1-b-1-son cümle uyarınca duruşma yapılmadan dosya incelendi gereğidüşünüldü

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ: Davacı/karşı davalı vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar evli olup müşterek bir çocukları bulunmaktadır. Müvekkilimiz ile davalı eşi arasında evliliklerinin ilk zamanlarında başlayan anlaşmazlıklar, günden güne artarak, günümüze kadar devam etmiştir. Anlaşmazlıkların temelinde, aldatma, pek kötü yaşam tarzı, hakaret-küfür, müşterek konutu terke zorlaması, ailenin ihtiyaçlarını karşılamaması, eşe ve ailesine karşı kötü muamelede bulunması, dedikodu yapması, arkalarından kötü söz sarf etmesi ve küçümsemesi, fiziksel-psikolojik baskı ve şiddet uygulaması ve davalının ve ailesinin tehdit, hakaret ve küçüksemesine mağruz kalması yatmaktadır.

Davalıeş, pek kötü yaşam tarzına sahip biridir. Ekte sunmuş olduğumuz telefon yazışma kayıtlarından da anlaşılacağı üzere davalı, ... isimli arkadaşıyla yabancı kadınlarla grup diye tabir ettiği zina eylemi için konuşmaktadır.

Davalıeş, gerek sosyal medya kanalıyla gerekse sosyal hayatta sürekli yeni arkadaşlıklar edinmekte, sıkça zaman geçirmekte ve özellikle kadınlarla iletişim kurmaktadır.

Davalıeş, nişan ve düğünde takılan ziynet eşyaları, davalı tarafından zorla davacı/müvekkilden alınmıştır. İstikrar kazanmış emsal içtihatlar uyarınca ziynet eşyaları, kim tarafından, kime takılırsa takılsın, kadına bağışlanmış sayılır ve artık kadının kişisel malı sayılır. Yine takılar ile ilgili talepler, boşanma davası ile birlikte ileri sürülebilir.

Buna göre gerek fotoğraflarda gerekse CDlerde görüleceği üzere(genel olarak 6 adet çeşitli gramlarda bilezik, 80 tane çeyrek altın, 3 tane tam altın, 1 adet yüzük, 1 adet küpe, 1 adet kolye, 8.000-TL tutarında para)belirlenen aynen iadesine, bu mümkün olmayacak ise Sayın Mahkemenizce kurulacak ara karar doğrultusunda dava değeri bildirerek eksiklikleri ikmal edeceğimizi bildirerek, maddi tazminat talebimiz olacağını talep ederiz. Haklı Davanın Kabulü ile tarafların boşanmalarına, müşterek çocuğun yaşı ve ruhsal-fiziki yapısı itibariyle anne sevgisine olan ihtiyacı nedeniyle öncelikle velayetinin yasa ve içtihat gereği davacı/müvekkil anneye verilmesine, davalının alkol bağımlılığı, kötü yaşam tarzı ve şiddet yanlısı hal ve hareketleri nedeniyle müşterek çocukla arasında şahsi ilişki tesis edilmemesine, Davacı/müvekkil halihazırda çalışıyor olmakla birlikte asgari ücret düzeyinde kazanç elde etmesi ve bu meblağın emsal içtihatlar uyarınca da yoksulluğu ortadan kaldırmadığı, boşanmada kusurun davalıya ait oluşu ve müşterek çocuğun bakım giderlerine katılma yükümlülüğü kapsamında TMK m.175 uyarınca eş için tedbiren aylık 1.000-TL, TMK.nun 182. maddesi uyarınca çocuk için tedbiren 1.000-TL nafaka tayinine karar verilmesini, nafakaların dava boyunca tedbiren hükümle birlikte yoksulluk ve iştirak nafakası olarak devamına, Davacı/müvekkilin evlilik süresince yaşadığı üzüntü ve ızdırap nedeniyle 4721 s. TMK.nun 174. maddesi kapsamında, 100.000-TL maddi ve 100.000-TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, Davalı tarafından el konulan takıların tekrar müvekkilime geri verilmesini talep etmekteyiz. Bu mümkün olmayacak ise Sayın Mahkemenizce kurulacak ara karar doğrultusunda dava değeri bildirilerek eksiklikleri ikmal edeceğimizi bildirir, maddi tazminat talebimizi saklı tuttuğumuzu, yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin davalı tarafa yükletilmesine, karar verilmesini saygıyla vekil eden adına talep ederiz. şeklinde talepte bulundukları anlaşılmıştır. Davalı/karşı davacı vekilinin karşı dava ve cevap dilekçesinde mahkemenizin yetkisiz olması nedeniyle davanın reddine karara verilmesini talep etmek gerekmiştir.

Davacı yan ve davalı-karşı davacı müvekkilin son kez birlikte yaşadıkları yer adresi Keçiören/ANKARAdır. Nitekim davalı müvekkilin ikametgâh adresi Ankara olup, davalı yanın da dava tarihi itibariyle yerleşim yeri de Ankara olduğundan; işbu davaya bakmakla yetkili mahkeme Ankara Aile Mahkemeleridir Nitekim davalı yan 14.02.2021 tarihli polis ifade tutanağında adresini ... Mah ... Sk ... Apt Blok no2/12 Keçiören/Ankara olarak bildirmiştir. Yine davacının müvekkil aleyhine almış olduğu koruma kararında da bahsi geçen adresteki müşterek konut davacı yana tahsis edilmiştir. Resmi kurum kayıtlarına bildirmiş olduğu bu adresle yerleşim yerinin Ankara olduğu sabittir. Tüm bu sebeplerle öncelikle ilk itirazlarımızın değerlendirilerek davanın yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmekteyiz. Davacı/karşı davalı yan, dava dilekçesinde taraflar arasındaki anlaşmazlıkların günden güne arttığını, bunların temelinde de aldatma, pek kötü yaşam tarzı, hakaret-küfür, müşterek konutu terke zorlaması, ailenin ihtiyacını karşılamaması, eşe ve ailesine kötü muamelede bulunması, dedikodu yapması, fiziksel ve psikolojik baskı ve şiddet uygulanmasının yattığını ileri sürmüştür.

Ancak bu iddiaların tamamı hukuki dayanaktan yoksun ve mesnetsiz iddialar olup yalnızca müvekkile kusur atfedebilmek için ileri sürülmüş soyut iddialardır.

Davacı yan, dilekçesinde müvekkilin arkadaşı ile yaptığını iddia ettiği konuşmalar içeren bir takım mesajlara yer vermiş ve müvekkilin pek kötü yaşam tarzına sahip olduğunu, davacıyı aldattığını ileri sürmüştür. Öncelikle sözkonusu mesajlaşmaların müvekkile ait olmadığını belirterek aksi düşünülse dahi sözkonusu mesajlaşmaların işbu dava dosyası için delil olarak kullanılamayacağını bildiririz. Zira kabul etmemekle birlikte Yargıtay içtihatlarında da belirtildiği üzere; açıkça hukuka aykırı yolla elde edilmiş delillerin ispat gücü olmadığı, dolayısıyla, hukuka aykırı(yaratılmış veya elde edilmiş)delillerin hiçbir şekilde ispat aracı olarak kullanımının mümkün olmadığı kabul edilmiştir.

Davacı yan birkaç defa evi terk etmiş olup davalının ve ailesinin yoğun çabaları sonrasında tekrar eve dönmüş ve aile birliği sağlanmaya çalışılmıştır.

Ancak davacı yan eve döndükten sonra da davalı müvekkilin akrabalarını, komşularını arayarak ben ona kadınlık yapmam, ben onunla olmam diye söylemlerde bulunmuştur.

Davalımüvekkile de sürekli bahaneler sunarak, seni istemiyorum, seninle birlikte olmayacağım istersen başka kadınlara git benden sana eş olmaz şeklinde söylemlerde bulunmuş ve davalı müvekkilin isteklerini geri çevirmiştir.

Öte yandan davacının şu an müşterek çocuğu da alarak gitmiş olduğu ev, annesinin evi olup oldukça küçük ve fiziki koşulları yetersiz bir köy evidir. Müşterek çocuk davacı anne ile kalması durumunda oldukça zor şartlarda ve gelişimine uygun olmayan ortamlarda bulunmak zorunda kalacaktır. Bu nedenle dava süreci boyunca geçici velayetin, dava sonuçlanınca kesin olarak velayetin davalı babaya verilmesini talep etmekteyiz. Nitekim davacı yan şu an dahi müşterek çocuğu babasına göstermemektedir. Mahkemenin aksi kanaatte olması halinde dava süreci boyunca çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulması yönünde hüküm kurulmasını talep etme zorunluluğu hasıl olmuştur. Tüm bu sebeplerle davacı-karşı davalı yanın dava dilekçesi ile talep ettiği, maddi-manevi tüm tazminat taleplerinin, velayete ve kişisel ilişki kurulmasına yönelik talepleri ile nafakaya ilişkin tüm taleplerinin reddi ile karşı davamızın kabulüne karar verilmesini talep etmek gerekmiştir. Evlilik birliği ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenemeyecek derecede temelinden sarsıldığından, fiilen sona eren evlilik birliğinin hukuken de sona ermesi için tarafların boşanmalarına, müşterek çocuk ...ün velayetinin davacı müvekkil baba ...e bırakılmasına, davacı müvekkil lehine müşterek çocuk ... için aylık 1.000-TL.nin davanın devamı müddetince tedbir nafakası, davanın sonunda iştirak nafakası olarak devamına ve nafakanın her yıl Tefe/Tüfe oranında arttırılmasına, müvekkil davacı için 100.000-TL maddi ve 100.000-TL manevi tazminatın davalıdan alınarak müvekkile verilmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı üzerine yükletilmesine karar verilmesini talep ederiz. şeklinde talep ve cevapta bulundukları anlaşılmıştır.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Yerel mahkemece, davacı/karşı davalının ve davalı-karşı davacının taleplerinin kısmen kabul kısmen reddi ile tarafların boşanmalarına, davacı/karşı davalıya 10.000-TL manevi tazminatın davalı/karşı davacıdan alınarak davacı/karşı davalıya verilmesine, davacı/karşı davalının maddi tazminat talebinin reddine, müşterek çocuk ...ün velayetinin anneye verilmesine, müşterek çocuk ile baba arasında şahsi ilişki tesisine, müşterek çocuk için 1.000-TL iştirak nafakası ve anne ... için 1.000-TL yoksulluk nafakası hükmedilmesine, davacı/karşı davalının ziynet eşyaları iadesi talebinin reddine, davalı/karşı davacının boşanmanın ferileri ve tazminat, velayet, nafaka taleplerinin reddine karar verilmiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Yerel mahkemece verilen kararda maddi tazminat talebinin reddinin, ziynet talebinin reddinin hatalı olduğunu, manevi tazminat miktarının, iştirak nafakası miktarının ve yoksulluk nafakası miktarının düşük olduğunu, bu nedenle yerel mahkemece verilen kararın kaldırılmasını, talepleri doğrultusunda davanın kabulüne vekalet ücreti ve masrafların karşı tarafa yüklenmesine karar verilmesini talep ederek kararı istinaf etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ ve GEREKÇE: Asıl dava; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayalı boşanma(TMK.nun 166/1. mad.)davası ve kişisel eşya(ziynet eşyası)iadesi davasıdır. Karşı dava ise; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayalı boşanma(TMK.nun 166/1. mad.)davasıdır.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davacı-karşı davalı vekili süresinde istinaf talebinde bulunmuştur. Mahkememizce; resen gözetilecek kamu düzenine aykırı haller dışında istinaf sebepleriyle sınırlı olarak yapılan(HMK.nun 355. maddesi)inceleme sonucunda; Dairemizce; resen gözetilecek kamu düzenine aykırı haller yönünden yapılan inceleme neticesinde; 6100 sayılı HMK.nun 7251 sayılı kanunla değişik 353/1-a-6 maddesine göre; mahkemece uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması halinde kararın esası incelenmeksizin kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine bölge adliye mahkemesince kesin olarak karar verilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294-297. maddelerinde hükmün tefhimi, nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. Anayasanın 141. maddesinde öngörülen yargılamanın açıklığı ve kararların gerekçeli olması ilkesinin bir sonucu olarak düzenlenen HMK.nun 297. maddesinde, mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı düzenlenmiş olup, birinci fıkrasının da Hüküm Türk Milleti Adına verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar: a)Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini. b)Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini. c)Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri. ç)Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini. d)Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını. e)Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi. ikinci fıkrasında ise; Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerinin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiştir.

Diğer bir ifadeyle, tesis edilen hüküm infazı kabil ve uygulanabilir olmalıdır. Bu durum yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi bir durum, yeni tereddüt ve ihtilaflar ortaya çıkarır, hükmün hedefine ulaşmasını engeller.

Ayrıca yasanın aradığı anlamda, oluşturulacak kısa ve gerekçeli karar hüküm fıkralarının; açık, anlaşılır, çelişiksiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar, kararın gerekçesinin de sonucu itibariyle tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hangi hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Bu itibarla, denetime elverişli, usulün aradığı niteliklere haiz bir kararın bulunması istinaf incelemesi yapılabilmesinin ön şartı olup bu nitelikte olmayan bir kararla ilgili olarak istinaf denetim ve yargılaması yapılarak bir hüküm verilemeyecektir. HMK.nun 355. maddesi gereği bu durumlar kamu düzenine ilişkin olup buna aykırılık halinde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından resen gözetilir. Somut olayda; İlk Derece Mahkemesi davacı-karşı davalının ziynetlere dair talebi hakkında hüküm kısmında ziynet eşyaları iadesi talebinin reddine karar vermiştir.

Ancak hükmün gerekçesinde ziynet talebinin neden reddedildiğine dair gerekçe bulunmamaktadır.

Yukarıda da belirtildiği üzere mahkeme gerekçesi ile o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hangi hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyar. Verilen bir kararın gerekçesiz olması hatalı olup kararın kaldırılması sebebidir.

İlk Derece Mahkemesince yapılacak işlem dosya kapsamında toplanan deliller ışığında davacı-karşı davalı kadının ziynet talebi hakkında gerekçelendirilerek olumlu yada olumsuz bir karar vermekten ibarettir. Davacı-karşı davalının ziynet eşyalarına ilişkin verilen karar hatalı olmuştur. Davacı-karşı davalının istinaf başvurusunun kabulü ile davacı-karşı davalının ziynet eşyalarına dair verilen kararın kaldırılarak açıklanan yönde işlem yapmak üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

Sonuç olarak; yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı kadının istinaf başvurusunun açıklanan sebeple kabulüne, HMK.nun 353/1-a-6 ve 355. maddeleri gereğince ziynet eşyalarına dair verilen kararın kaldırılmasına, dairemiz kaldırma gerekçesine göre davacı-karşı davalının sair istinaf itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın Dairemizin kararının içeriğine göre işlem yapılmak ve yeniden talepler yönünden karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiş aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere; 1-Davacı-karşı davalının istinaf başvurusunun HMK.nun 353/1-a-6. maddesi gereğince kabulü ile Tomarza Asliye Hukuk(Aile Mahkemesi Sıfatıyla)Mahkemesinin 06/04/2023 tarih, 2021/29 Esas, 2023/55 Karar sayılı ilamının ziynet eşyalarına dair verilen kararının KALDIRILMASINA, 2-Yukarıda belirtilen yöntemlere göre inceleme yaparak oluşan kanaate göre yeniden hüküm kurulması için dava dosyasının Tomarza Asliye Hukuk(Aile Mahkemesi Sıfatıyla)Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 3-Davacı-karşı davalı kadının sair istinaf sebeplerinin bu aşamada incelenmesine YER OLMADIĞINA, 4-Davacı-karşı davalı tarafça asıl ve karşı dava için yatırılan 539,70-TL istinaf karar harcının tarafına iadesine, 5-Davacı-karşı davalı tarafından istinaf aşamasında yapılan yargılama giderlerinin yerel mahkemece yeniden verilecek kararda değerlendirilmesine, 6-Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27.ve 359/3. maddeleri gereğince kararın ilk derece mahkemesince taraflara tebliğe çıkarılmasına, Dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-a maddesi gereğince kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.

30/11/2023"

Yargıtay, 2. Hukuk Dairesi, E. 2023/3675, K. 2024/9976, T. 16.12.2024

2. Hukuk Dairesi 2023/3675 E., 2024/9976 K.

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI: 2023/489 E., 2023/457 K.

DAVA TÜRÜ: Zinaya Dayalı Boşanma-Kişisel Eşyanın İadesi

İLK DERECE MAHKEMESİ: Kayseri 3. Aile Mahkemesi

SAYISI: 2021/233 E., 2022/767 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından nafaka ve tazminatların miktarı ile reddedilen ziynet alacağı davası yönünden; davalı erkek vekili tarafından ise boşanma davası ve fer'îleri yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 16.12.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... ile karşı taraf temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Ziynet alacağı davası yönünden davacı kadın vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2. boşanma davasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı kadın tarafından dava dilekçesi ekinde, eşine ait olduğu iddiası ile watsapp programına ait bir kısım yazışmalar sunulmuş, davalı erkeğin başka bir kadınla cinsel ilişkiye girdiği iddiası ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 161 inci maddesi uyarınca boşanma davası açılmıştır. Davalı erkek cevap dilekçesinde anılan yazışmalarının kendisine ait olmadığını, içeriğini de kabul etmediğini, delilin hukuka aykırı olduğunu savunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince dosyaya delil olarak sunulan watsapp programına ait ekran görüntüleri delil olarak kabul edilerek, bu delil kapsamında davalı erkeğin başka bir kadınla zina yaptığının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi uyarınca boşanmalarına karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ncı maddesi uyarınca ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Mezkur Kanun'un 189 uncu maddesinin 2 nci fıkrası uyarınca da hukuka aykırı olarak elde edilmiş deliller mahkeme tarafından bir vakıanın ispatında dikkate alınamaz. Davacı tarafından dosyaya sunulan ve davalıya ait olduğu iddia edilen watsapp programı yazışmalarının, davalı erkekce kendisine ait olmadığı savunulduğuna göre, anılan yazışmaların davalının eli ürünü olduğu ve hukuka uygun olarak ele geçirildiği hususlarının davacı tarafından ispat edilmesi durumunda delil olarak kabul edilmesi mümkündür. Davacı tarafından sunulan ekran görüntülerinin davalıya ait olduğu ve bunun hukuka uygun olarak ele geçirildiği hususları davacı tarafından ispat edilemediğine göre, ekran görüntülerinin hükme esas alınma olanağı bulunmamaktadır. Davacı tarafça sunulan diğer deliller ile de davalı erkeğin zina yaptığı hususu ispat edilemediğine göre, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen sebeple boşanma davası yönünden davalı erkek yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların boşanmanın fer'îlere yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen sebeple davacı kadın vekilinin ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ziynet alacağı davası yönünden ONANMASINA,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yargıtay, 2. Hukuk Dairesi, E. 2022/6410, K. 2022/8261, T. 18.10.2022

2. Hukuk Dairesi 2022/6410 E. , 2022/8261 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesi’nce verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından reddedilen maddi ve manevi tazminat, davacı-karşı davalı erkek lehine kabul edilen maddi manevi tazminat, velayet, tedbir-iştirak nafakası ve kusur belirlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, tarafların boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı kadının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; davacı-karşı davalı tanığı ... ...‘ın “....taraflar ayrı yaşamaya başladıktan 2-3 ay sonra biz eşimle ... mahallesi tarafında geziyorduk, eşim bana bu ... değil mi, diye sordu. Bende dikkatli baktığımda ...'ı fark ettim, yanında yabancı bir erkek vardı, ikisi birlikte gece 22:00 sularında bir aparta girdiler, onlar bizi görmediler,...” şeklinde beyanda bulunduğu, ancak birlikte gördüklerini beyan ettiği eş ...’ın ise beyanında bu olaydan bahsetmediği görülmüştür. Bu haliyle iki tanık beyanı arasında çelişki mevcuttur. Gerçekleşen bu durum karşında, mahkemece tanıkların yüzleştirilmesi ve çelişkinin giderilmesi için adı geçen tanıklar ... ve ...’ın usulünce çağrılıp dinlenmeli ve yüzleştirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

2- Davacı-davalı erkek tarafından dosyaya sunulan ve davalı-karşı davacı kadın ve 3. kişi arasındaki telefon mesajlaşma görüşmesine ilişkin delilin, ne şekilde elde edildiği, hukuka aykırı delil olup olmadığının araştırılması, bu delilin hukuka uygun olarak elde edildiğinin anlaşılması halinde ve bu konuda gerekirse bilirkişi incelemesi yaptırılarak tüm delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oy birliğiyle karar verildi. 18.10.2022 (Salı)

Yargıtay, Hukuk Genel Kurulu, E. 2020/26, K. 2022/1434, T. 02.11.2022

Hukuk Genel Kurulu 2020/26 E. , 2022/1434 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ:Aile Mahkemesi

1. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
2. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 31.03.2014 tarihli dava dilekçesinde; tarafların 15.08.1992 tarihinde evlendiklerini, ortak iki çocuklarının bulunduğunu, her ikisinin de ...’de uzman doktor olarak çalıştıklarını, eşler arasında yıllardır artarak devam eden şiddetli geçimsizlik bulunduğunu, evliliğin bu hâle gelmesinde tüm kusurun davalıda olduğunu, tarafların zorunlu hâller dışında birbirleri ile konuşmadıklarını, konuştuklarında sert ve kırıcı olduklarını, yataklarının dahi ayrı olduğunu, davalının eşine ağır şekilde manevi baskı ve şiddet uyguladığını, hakaret ettiğini, toplum içinde küçük düşürdüğünü, davalının tutum ve davranışları nedeniyle evlilik birliğinin çekilmez bir hâl aldığını, yaşananlar nedeniyle davacının sağlığının bozulduğunu, stres kökenli kronik rahatsızlıklar yaşadığını ileri sürerek tarafların boşanmalarına ve müvekkili yararına 300.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 20.05.2014 tarihli cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, müvekkilinin hiçbir kusurlu davranışının bulunmadığını, aksine davacının birlik görevlerini yerine getirmediğini, evlilik sorumluluğunu taşımak istemediğini, özgür olmayı istediğini dile getirdiğini, eşlerin dava açıldıktan sonra dahi cinsel hayatlarının devam ettiğini, davalının bir baba olarak çocuklarının her şeyi ile ilgilendiğini, çocukların okuldaki ve sosyal hayattaki başarıları için yapılması gereken her şeyi eksiksiz yaptığını, kahvaltıyı dahi davalının hazırladığını, ev alışverişlerinin müvekkili tarafından yapıldığını, davacının sürekli yorgun olduğunu söyleyerek uyuduğunu, uyumadığı zamanlarda televizyon izlediğini, tüm bunlara rağmen davalının davacıya aşırı ilgi gösterdiğini, ekonomik anlamda lüks bir hayat sürmesini sağladığını, eşler arasında daha evvel ... Aile Mahkemesinin 2011/391 E. sayılı dosyası ile boşanma davası açıldığını, dosyanın takip edilememesi nedeni açılmamış sayılmasına karar verildiğini, hükmün 25.02.2014 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. ... Aile Mahkemesinin 13.04.2016 tarihli ve 2014/290 E., 2016/316 K. sayılı kararı ile; dinlenen davacı tanık anlatımlarının genel ve soyut olduğu, taraflar arasında daha önce gerçekleşen anlaşmazlığa ilişkin bulunduğu, beyanlarda geçen olaylardan sonra eşlerin yeniden bir arada yaşamaya devam ettikleri, dolayısıyla davacının yaşanan olayları affettiği, en azından hoşgörü ile karşılanmış sayılması gerektiği, dolayısıyla dinlenen tanık beyanlarının eldeki davaya ilişkin geçimsizliği kanıtlayacak nitelikte olmadığı, davalı tarafça ibraz edilerek çözümü yaptırılan CD içeriğindeki fotoğraf, konuşma ve dökümlerin dava tarihinden sonra olduğu, hâl böyle olunca tarafların boşanma davası açıldıktan sonra aynı evde karı-koca hayatı yaşamaya devam ettikleri, davaya rağmen eşlerin bir süre birlikte yaşamaları nedeniyle birliğin sarsılmadığı gibi sürdürülebilir olduğunu gösterdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Kararları:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.
8. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 11.04.2018 tarihli ve 2016/15478 E., 2018/4870 K. sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir.
9. Davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 07.03.2019 tarihli ve 2018/5520 E., 2019/2308 K. sayılı kararı ile;

“…Mahkemece, “Tanık anlatımlarının beyanlarının genel ve soyut olduğu, daha önce taraflar arasında gerçekleşen anlaşmazlığa ilişkin olduğu ve bu tanıkların ifadelerinde açıklanan olaylardan sonra tarafların yeniden bir arada yaşamaya devam ettikleri, bu nedenle davacının eşini affettiği ve hoşgörü kapsamında değerlendirilmek sureti ile evliliğin devam etmesi nedeni ile bu tanıkların ifadelerinin eldeki davaya ilişkin geçimsizliği kanıtlayacak nitelikte olmadığı, davalı tarafça ibraz edilerek çözümü yaptırılan CD içeriğindeki fotoğraf, konuşma dökümleri incelendiğinde tarafların boşanma davası açıldıktan sonra aynı evde birlikte normal karı koca hayatı yaşamaya devam ettikleri ve davanın ispatlanamadığı...” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı kadın tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 11.04.2018 tarih 2016/15478 esas ve 2018/4870 karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş, davacı kadın tarafından Dairemiz onama ilamına karşı karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davalı erkeğin davacı kadına yönelik olarak sürekli olarak “Kızınız deli, tımarhaneye yatırın, şişmansın, estetik ameliyat ol, senin hiç bir şeye aklın ermez, sen ne anlarsın, ruh hastasısın, sende psikolojik bozukluk var, git tedavi ol...” diyerek eşini aşağıladığı ve ona hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Davalı erkek tarafından sunulan görüntü kayıtlarına ilişkin CD'nin kadının rızasına aykırı olarak hukuka aykırı yolla elde edildiği anlaşıldığından, hukuka aykırı bu delilin af olgusunun ispatında dikkate alınması mümkün olmadığı gibi, davacı kadının eşinin süreklilik gösteren kusurlu davranışlarını affettiğine dair başkaca bir delil ve olgu da ispatlanamamıştır. Bu halde, davalı erkeğin aşağılama ve hakarete yönelik davranışlarının süreklilik gösterdiği de dikkate alındığında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK m. 166/1) karar verileceği yerde yetersiz gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Ne var ki; bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından, hükmün onanması doğru olmayıp, davacının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin 11.04.2018 tarih 2016/15478 esas ve 2018/4870 karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, hükmün açıklanan gerekçe ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir,…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

10. ... Aile Mahkemesinin 17.06.2019 tarihli ve 2019/272 E., 2019/404 K. sayılı kararı ile bozma öncesi kararda yer alan gerekçenin yanında; davacı tanık beyanlarının genel, soyut ve davacıdan duyuma dayalı olduğu, olayların gerçekleştiği ana ilişkin yer ve zaman belirtilmediği, AVM dönüşü yaşanan olayın ne zaman gerçekleştiğinin bilinmediği gibi beyanların davacının anlatımlarına dayalı olduğu, bu olaydan sonra tarafların birlikte evlerine döndükleri, ailecek geziye gittikleri, davalının eşi ve çocuklarıyla çok ilgili olduğu, dolayısıyla davacının iddialarını kanıtlayamadığı, davalı erkek hakkında özel hayatın gizliliğini ihlâl etmek suçu ile ilgili olarak yapılan ... Cumhuriyet Başsavcılığının 30.01.2015 tarihli 2014/59484 S., 2015/3318 K. sayılı kararda “şüpheli ile müştekinin şikâyete konu görüntülerin ve seslerin kayıt edildiği tarihte aynı ikamette yaşamaya devam ettikleri ve kanunen hâlen evli oldukları, bu bakımdan şüphelinin yaşadığı evdeki diğer şahısların görüntü ve seslerini kendisinin bulunmaya hakkı olduğu bir ortamda ve müştekinin de görüntülerinin ve seslerinin kayıt edildiğinden haberdar olduğu bir zamanda kaydettiği, şüphelinin bu ses ve görüntüleri delil olarak müşteki ile şüpheli arasında devam eden boşanma dava dosyasına sunduğu, üçüncü kişiler ile paylaşmadığı, bu durumun TCK’nın 134/1 ve 2. maddelerinde gösterilen suçu oluşturmayacağı, özel hayatın gizliliğini ihlâl etmek suçundan dolayı unsur yokluğu nedeniyle kamu adına kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair” verilen gerekçe dikkate alındığında hükme esas alınan bu delil hakkında “rızası alınmaksızın hukuka aykırı yolla elde edilen delil” olarak değerlendirme yapılamayacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı yasal süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda; boşanmaya sebep olan olaylarda davalı eşin kusurlu davranışlarının ispat edilip edilmediği, buradan varılacak sonuca göre davacı eşin evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine dayalı boşanma davasının kabulünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümü bakımından ilgili yasal düzenleme ve kavramların açıklanmasında yarar görülmektedir.
14. Bilindiği üzere 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) “Evlilik birliğinin sarsılması” başlıklı 166. maddesinin 1 ve 2. fıkraları;

"Evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerden her biri boşanma davası açabilir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hâllerde, davacının kusuru daha ağır ise, davalının açılan davaya itiraz hakkı vardır. Bununla beraber bu itiraz, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde ise ve evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamışsa boşanmaya karar verilebilir.” hükmünü taşımaktadır.

15. Bu aşamada “bir delilin hangi durumda hukuka aykırı olarak elde edildiği” noktasının aydınlatılması gerekmektedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) “İspat hakkı” başlığını taşıyan 189. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “Hukuka aykırı olarak elde edilmiş olan deliller mahkeme tarafından bir vakıanın ispatında dikkate alınamaz” hükmü ile açıkça hukuka aykırı olarak elde edilmiş delillerin ispat gücü olamayacağı kabul edilmiştir. Böylece ispat hakkının delillere ilişkin yönünün hukukî çerçevesi çizilmiş; bir davada ileri sürülebilecek her türlü delilin mutlaka hukuka uygun yollardan elde edilmiş olması esası getirilmiştir. Uygulamada kişilik haklarının, özel yaşam alanı ve sır alanının ihlâli sonucu elde edilen kayıtların delil olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilmektedir. Burada özenle üzerinde vurgulanması gereken husus; “hukuka aykırı olarak elde edilen delilin değerlendirilmesi konusunda” medeni usul hukukunda da geçerli olan dürüstlük kuralı esas alınarak karar verilmesi ve bu konuda her somut olayda, o olayın özelliğine göre değerlendirme yapılması gerektiğidir. Bu konuda ihlâl edilen kanun hükmü ile ispatlanmak istenen menfaat arasında amaca uygunluk hususu da esas alınmalıdır. Eldeki davada erkek eş tarafından dosyaya sunulan altı adet DVD ve içerisindeki videolar ile belirli aralıklarla alınan ekran görüntülerinin dökümüne ilişkin 17.03.2015 tarihli bilirkişi raporunun incelenmesinde; kadının “ya bak beni çekip durma, beni çekme, sen niye sürekli çekiyorsun senin amacın ne, neden çekiyorsun anlayamıyorum, napacan mahkemede delil olarak mı kullanacan” şeklindeki beyanlarından erkeğin ortak konut içerisinde çekim yaptığının kadın tarafından bilindiği bir başka ifade ile erkeğin bu çekimleri gizli olarak yapmadığı anlaşılmaktadır. Öyle ise dosya içerisinde yar alan CD'nin kadının bilgisi dışında hukuka aykırı yolla elde edildiğinden söz edilemeyeceği tartışmasızdır.
16. Tüm bu anlatılanların ışığı altında; tarafların 15.08.1992 tarihinde evlendikleri, ortak iki çocuklarının bulunduğu, davacı kadın tarafından dava dilekçesindeki geçimsizliğe ilişkin olarak dinlettiği annesi ...’ın görgüye dayalı bilgisi uyarınca; tarafların ortak bir paylaşım alanlarının olmadığı, evde birbirleriyle muhabbet etmedikleri, yatak odalarının ayrı olduğu, bunun yanında erkeğin eşi hakkında farklı zamanlarda “şişmansın, kızınız deli tımarhaneye yatırın, senin hiçbir şeye aklın ermez, sen ne anlarsın, sen komplekslisin, sen ruh hastasısın, sende psikolojik bozukluk var, git tedavi ol” şeklindeki söylemlerine bizzat şahit olduğu, yine davacının kardeşi ...’ın da görgüye dayalı bilgisi uyarınca; davalının davacıya psikolojik şiddet uyguladığı, manevi baskı yaptığı, eşini beğenmediği, eşinin dünya ve dini görüşünü küçümsediği, buna ilişkin olarak davalının eşine farklı zamanlarda “psikopat, ruh hastası, sen delisin, sen de kişilik bozukluğu var, kişilik zafiyeti var, çok şişmansın” şeklindeki söylemlerine bizzat şahit olduğu, hâl böyle olunca erkeğin eşini süreklilik arz eder şekilde aşağıladığı ve eşine hakaret ettiği, dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının davalının bu kusurlu davranışlarını affettiği veya en azından hoşgörü ile karşıladığına dair bir kanıtın da bulunmadığı, dolayısıyla olayların akışı karşısında davacının dava açmakta haklı olduğu ve boşanmaya karar verilmesi gerektiği anlaşılmaktadır.
17. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; dosya içerisinde yar alan CD'nin kadının rızasına aykırı olarak hukuka aykırı yolla elde edildiğinden hükme esas alınamayacağı, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle bozulması gerektiği görüşü ile direnme karar gerekçesinin yerinde olduğu, eşler arasındaki geçimsizliğin kanıtlanamadığı gözetilerek direnme kararının onanmasına karar verilmesi gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüşler Kurul çoğunluğunca yukarıda açıklanan nedenlerle benimsenmemiştir.
18. Hâl böyle olunca direnme kararının açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerle bozulması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.11.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Bir vakıanın ispatı için gösterilen delilin caiz olup olmadığına mahkemece karar verilir. (HMK 189/4) Bu hüküm nedeniyle hâkim bir delilin ispata elverişli, toplanması gereken delil olup olmadığını karşı tarafın itirazı olmaması hâlinde dahi kendiliğinden değerlendirmesi ve ispata uygun olmayan delilleri toplamaması gerekir.

Özellikle; hukuka aykırı elde edilmiş delillerin hükme alınamayacak olması (HMK 189/2) ve Kanunun belirli delillerle ispatını emrettiği hususların, başka delillerle ispat edilemeyecek olması (HMK 189/3) nedeniyle, hâkim bu şekilde bildirilmiş ispata elverişli olmayan delillerin caiz olmadığına kendiliğinden karar vermesi gerekir. Bu kararın deliller toplandıktan sonra değil, deliller toplanmadan verilmesi bu hükümlerin bir gereği olduğu kadar usul ekonomisi ilkesinin de bir gereğidir.

Hukuka aykırı olarak elde edilmiş olan delillerin, mahkeme tarafından bir vakıanın ispatında dikkate alınamayacağı (HMK 189/2) hükmü ile, ispat hakkının delillere ilişkin yönünün hukukî çerçevesi çizilmiş, bir davada ileri sürülebilecek her türlü delilin mutlaka hukuka uygun yollardan elde edilmiş deliller olması esası getirilmiş, yargılama sırasında taraflarca sunulan delillerin elde ediliş biçiminin mahkeme tarafından re'sen göz önüne alınması ve delilin her ne surette olursa olsun hukuka aykırı olarak elde edildiğinin tespit edilmesi hâlinde, diğer tarafça bir itiraz ileri sürülmese dahi mahkemece değerlendirilmemesi ilkesi benimsenmiştir.

Anayasanın 38/6. maddesinde kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulguların delil olarak kabul edilemeyeceği düzenlenmiştir. Bu hükmün yer aldığı maddenin başlığı “Suç ve Cezalara İlişkin Esaslar” ise de maddenin “Hakların Korunması ile İlgili Hükümler” üst başlığı altında yer aldığı gözetildiğinde bu ilke sadece ceza usulünde değil medeni usulde de uygulanmalıdır. O nedenle HMK 189/2. maddede yer alan hukuka aykırı delil yasağı aynı zamanda anayasal bir ilke niteliğindedir.

Hukuka aykırı delil, ani gelişen bir olay neticesi elde edilebileceği gibi, planlı bir çabanın sonucu olarak da elde edilebilir. Planlı bir çabanın sonucu olarak hukuka aykırı delilin elde edilmesi hâlinde hukuka aykırı delil yaratılması yani üretilmesi söz konusudur. Delil üretilmesinde kişinin ne şekilde davranacağı tahmin edildiğinden bunu kayıt altına almak için kişiyi teşvik etme, tahrik etme, buna uygun ortam hazırlama vardır. Ani ve gelişen durum kayıt altına alınmış ise bu hukuka aykırı delil üretme değil, hukuka aykırı delil elde etmedir. Hukuka aykırı üretilen deliller hiçbir şeklide delil olarak kabul edilemez.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.04.2018 tarihli ve 2013/4-1183 E. 2014/960 K. sayılı kararında; habersiz yapılan ses kaydıyla ilgili olarak “kişinin kendisine karşı işlenmekte olan bir suçla ilgili olarak, bir daha kanıt elde etme olanağının bulunmadığı ve yetkili makamlara başvurma imkanının olmadığı, ani gelişen durumlarla sınırlı olması koşulu ile hukuka uygun olacağının, aksi hâlde ilgili kişinin yetkili makamlara başvurma olanağı doğduktan sonraki aşamalardaki kayıtların ise hukuka aykırı yollarla elde edilmiş olduğunun kabulü gerektiği” belirtilmiştir.

Böyle çok istisnai bir durum olmaksızın yapılan bir ses kaydı, kamera kaydı; ani ve gelişen bir durumun sonucu gerçekleşmiş olsa bile hukuka aykırı elde edilmiş olup meşru ispat aracı niteliğini taşımadığından delil olarak kabul edilemeyecek ve kanuna uygun delillerle ispat aranarak silahların eşitliği ilkesine de uygun davranılmış olacaktır.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olayda delil olarak kabul edilen kamera kayıtlarının somut olayda ispat aracı olarak kanuna uygun bir delil sayılıp sayılmayacağı değerlendirilmelidir.

Delil olarak sunulan kamera kayıtlarının bilirkişi raporunda yapılan dökümüne göre “ya bak beni çekip durma” sözü üzerine “çekmiyorum seni”, “napacan mahkemede delil mi kullanacan?” sözü üzerine “ben seni ne çekecem”, “neden çekiyorsun” sözü üzerine “aynadan çekiyorum”, “beni çekme ha” sözü üzerine “çekmiyorum seni niye çekeyim”, “niye beni çekiyon lan sürekli” sözü üzerine “küpeni çekiyorum”, “yalancı maksadın ne? Bunun bir maksadı var ben şüphelendim şimdi” sözü üzerine bir cevap bulunmadığı “beni çekme” sözü üzerine “çekmiyorum ne çekecem seni” ifadeleriyle cevap verilmiştir.

Ev ortamında yapılan kamera kaydında parça parça çekimler yapılmış ve kadının her beni çekme ifadesine çekmiyorum şeklinde cevaplar verilmiş veya çekim amacının hatıra olduğuna dair ifadeler yer almış olup rızaya dayalı bir kamera çekimi olmadığı açıkça anlaşılmaktadır.

Erkeğin kamera çekimi bir devamlılık arz etmemekte olup parça parça çekimler yapıldığından kameranın hangi anda kayıtta olduğu hangi anda kayıtta olmadığı kadın tarafından tam bilinmemekte ancak çekildiğini hissedildiği anda çekmemesi için erkek uyarılmaktadır. Kadının da rızasıyla alınmış bir kamera kaydı olmadığı açıkça bellidir.

Özel Daire tarafından bu kamera çekiminin rızaya dayalı olmadığı ve delil olarak kabul edilemeyeceği belirtilmiş olup usul ve yasaya uygun olan bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme hükmünün Özel Daire kararı gibi bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan koca tarafından görüntü ve seslerin kayda alınmasında kadının rızası bulunduğu ve hukuka aykırı delilden söz edilemeyeceği kabul edilerek değişik bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.